Uzun zamandır insanın kendi içinde taşıdığı dünyayı merak ediyorum.
Neden bazen küçücük bir şey içimizde bu kadar büyük bir yere dokunuyor?
Neden bir mesaj gelmediğinde yalnızca o mesajı değil, sanki daha eski bir reddedilme hissini de bekliyoruz?
Neden bittiğini bildiğimiz ilişkileri zihnimizde yaşamaya devam ediyoruz?
Neden bizi inciten insanları özlüyoruz?
Neden bazı insanlarla aynı hikâyeyi, sadece farklı yüzlerle tekrar tekrar yaşıyoruz?
Neden herkesin bizi sevmesini isterken, gerçekten görülmekten korkabiliyoruz?
Neden dışarıdan güçlü görünürken içeride çok daha kırılgan bir tarafımız sessizce yaşamaya devam ediyor?
Neden bazen kim olduğumuzla, dünyaya gösterdiğimiz kişi arasında bu kadar büyük bir mesafe oluşuyor?
Ve neden bazı duygular, biz onları ne kadar görmezden gelirsek o kadar başka biçimlerde karşımıza çıkıyor?
"Belki de içimizde yalnızca bildiğimiz 'ben' yaşamıyor.
Gösterdiğimiz taraflarımız var. Sakladığımız taraflarımız var.
Olmak istediğimiz kişi var. Olmaktan korktuğumuz kişi var.
Ve bazen kendimizden bile gizlediğimiz şeyler var."
Jung ve İçsel Dönüşüm Yolculuğu
Jung buna baktığında insanı yalnızca bilinçli zihninden ibaret görmüyordu.
- Persona: Dünyaya gösterdiğimiz yüz.
- Gölge: Kendimizden uzaklaştırdığımız, görmek istemediğimiz parçalarımız.
- Bilinçdışı: Unuttuğumuzu sandığımız ama bizi etkilemeye devam eden büyük bir iç dünya.
Ve bütün bunların arasında, insanın yavaş yavaş kendisine dönüşme yolculuğu vardı: Bireyleşme.
Belki de kendimizi anlamak, yalnızca neden böyle hissettiğimizi çözmek değildir. Bazen kendimizde kabul etmek istemediğimiz bir parçayla karşılaşmaktır. Bazen aynı hikâyeyi neden tekrar tekrar yaşadığımızı fark etmektir. Bazen yıllardır “ben böyleyim” dediğimiz şeyin gerçekten bize mi ait olduğunu, yoksa dünyaya uyum sağlamak için öğrendiğimiz bir rol mü olduğunu sormaktır. Ve bazen de karanlıkta bıraktığımız bir parçayı yok etmek yerine onu ilk kez dinlemektir.
Semboller, Beden ve Rüyaların Dili
Bu sorular beni farklı yerlere götürdü: Psikolojiye, Jung’a ve bilinçdışına, sinir sistemine, sembollere, müziğe, sanata, doğaya ve en çok da kendi iç dünyama.
Bir süre sonra fark ettim ki bunların hiçbiri birbirinden tamamen ayrı değil. Bazen psikolojinin anlattığı şeyi bir şarkıda hissediyoruz. Bazen bedenimizin verdiği bir tepkiyi yıllar sonra öğrendiğimiz bir kavramla anlayabiliyoruz. Bazen bir rüya, bilinçli zihnimizin henüz söyleyemediği bir şeyi sembollerle anlatıyor. Bazen bir şarkının tek bir cümlesi, içimizde yıllardır ismini koyamadığımız bir yere dokunuyor. Bazen bir sembol, söylemekte zorlandığımız bir duyguyu bizden daha iyi anlatıyor.
İç Dünyanın Dili:
Sadece kelimelerle değil • Rüyalarla • Sembollerle • Tekrarlarla • İlişkilerle • Bedenle • Sanatla • Müzikle.
Bir süre sonra şunu düşünmeye başladım: Ya bunların hepsi aynı insan deneyimine açılan farklı kapılarsa? Çünkü insan tek bir şey değil. Aydınlık taraflarımız var, gölgelerimiz var, dünyaya gösterdiğimiz yüzlerimiz var, kimse görmediğinde ortaya çıkan taraflarımız var. Ve belki mesele içimizdeki karanlığı tamamen ortadan kaldırmak değil; onu da kendimize ait bir parça olarak tanıyabilmek.
DayNight biraz burada doğdu. Farklı dillerin aynı insan deneyimine baktığı bir yer. Burada merkezde kuru bilgi olmayacak; merkezde yaşadığımız şey olacak. Çünkü belki de hepimiz sandığımızdan çok daha benzer hikâyeler taşıyoruz. Ve bazen kendimize giden yol, daha önce bakmaktan kaçındığımız yerlerden geçiyor.